น้ำท่วมนิคมในอยุธยา ทำเอาคนญี่ปุ่นเริ่มเต้น...
จากทีไม่มีข่าวอะไรเกียวกะน้ำท่วมไทยเรย
ตอนนี้ มีข่าวเกือบทุกวัน เพราะไอ้ที่โดนท่วมนะ
บริษัทญี่ปุ่นทั้งน้านนนนน
พันซังไปทำงานสองสามวันนี้ ก๊จะมีคนเข้ามาทัก
บ้านเป็นไงบ้าน ท่วมยัง ลำบากแย่เลยยย (แช่งกรูหรอ ยังไม่ท่วมเฟร้ย)
เมื่อเช้านี้ก๊มีผู้จัดการฝ่ายขาย เดินมาหาพันซัง
มันมาถามว่าบริษัทสาขาที่ไทยเป็นงัยบ้างง
เอ้า? กรูก๊บริษัทเดียวกะมรึงเนียะ มรึงนะผู้จัดการนะ
ถ้ามันท่วม มึงน่าจะรู้ก่อนกรูนิ
ถึงพันซังจะเป็นคนไทยในบริษัท แต่งานกรูมิได้ติดต่อกะเมืองไทยซะหน่อย
แถมยังมีหน้ามาถามอีกว่า
"แล้วสาขาที่ไทยเนียะ ตั้งอยู่ที่ไหนหรอ?"
(;￢_￢);มรึงเป็นผู้จัดการมาได้ไงวะ ?
พันซังเลยต้องวาดแผนที่คร่าวๆ บอกที่ตั้งและสภาพน้ำท่วมที่หาได้จากข่าวในเนต
ตาผู้จัดการ อ๋ออออ เข้าใจแล้ว แล้วก๊ขอแผนที่ที่พันซังวาดไป
แล้วก๊รีบวิ่งไปโทรศัพท์รายงานลูกค้ารายใหญ่ของบริษัท
นี่ถ้าข่าวที่พันซังให้มันไปผิด พรุ่งนี้มันต้องมาด่าพันซังแน่เรยยย
ซวยแล้วกรู น่าบอกมันว่าไม่รู้เนอะ .....
ตรงกันข้ามกะตาเค
คราก่อนที่ไปเทียวกันมา
ตาเคแสดงความสามารถให้พันซังได้ทึ่ง(จนปากห้อยอีกแล้ว)
มันสามารถบอกได้ว่า พันซังเกิดวันไหน สีอะไร
คือ ปรกติคนญี่ปุ่นมันไม่สนใจ ไม่จำกันหรอกว่า
ตัวมัน หรือญาติโกโหติกา ทั้งหลายเกิดกันวันไหน
แค่จำวันที่กะ เดือน ปี เกิด มันก๊ว่าพอแล้ว
ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่า ใครเกิดจันทร์ หรือ อังคาร ...
วันนั้นบังเอิญว่าพันซังใส่สีเขียว ตาเคเลยทำอวดภูมิ
ทำมองเสื้อ แล้วยักคิ้ว
"เธอเกิดวันพุธชิม๊ะ? วันพุธ สีเขียว ฮ่าๆๆๆ"
หัวเราะทำห๋าไรฟระ ไม่บอกกรูก๊รู้ เรื่องแค่นี้
ความรู้เท่าหางอึ่ง ทำเป็นชูคอ เดี๊ยะๆๆๆ
แถมมีหน้ามาย้อนกลับ "แล้วรู้ไม๊ ผมเกิดวันไหน?"
วันนี้ตาเคใส่ ยีนส์ และเสื้อสีฟ้าๆ
พันซังเลยตอบส่งๆ "ศุกร์มั้ง!!"
มันทำหน้าตกใจมาก ที่พันซังตอบได้ถูกเผง
"พันซังรู้ได้ไงอะ ผมเพิ่งรุ้ว่าผมเกิดวันศุกร์เมื่อไม่กี่วันนี้เอง"
นี่พันซังเป็นสโตกเกอร์ใช่มะ ？
(พวกโรคจิตที่คอยแอบสะกดรอยแอบสืบเรื่องของคนอื่น)
พันซังด่ากลับ"ประสาท คนไทยใครๆ ก๊รู้ทั้งนั้นแหละว่าตัวเองเกิดวันไหน
แต่ละวันก๊จะมีสีประจำวันของตัวเอง ไม่ต้องมาทำรู้ดีกว่าชั้นเรยยย"
เมื่อมีโอกาสด่า จงรีบด่า น้ำขึ้นให้รีบตัก (แต่ถ้าขึ้นเยอะ จงเก็บของหนีซะ มันจะท่วมได้)
พันซังเลยเหน็บต่อ "ทีหลังอยากรู้ ถามกรูเดะ เสียเวลาเซิรจ์ทำไม หน้าโง่"
ฮ่าๆๆ ขอนไม้ จ๋อย และ หง๋อยยย (＇ｰ＇) ﾌﾌ
วันนั้นเราไปเที่ยวทะเลกัน จริงๆแล้วตาเคจะพาไปตกปลาริมทะเล
อุตส่าห์ขับจากนาโกย่า ไปถึงฟุกุย เกือบสองชั่วโมง
จริงๆ แล้วชั่วโมงหน่อยๆ แต่แวะจอด กินข้าวบน Service area
พันซังช่วงนี้ เป็นจอมตะกละ เห็นของกินไม่ได้อะ อยากไปหมดเรยอะ
ก๊แหม ไกล้เที่ยงแล้วด้วย กินเรย กินเรยยย
ไม่รอช้าวิ่งไปกดตั๋ว เอาอูด้งหน้าเนื้อออกมากิน
ให้ตายเหอะ มันอร่อยโคตรๆๆ
ส่วนตาเคหนะหรา? ที่แรกก๊ว่าจะไม่กิน แต่ทนพันซังรบเร้าไม่ไหว
เรยซื้อคิชิเม็ง (คล้ายเส้นใหญ่)มานั่งกินด้วย
กินเเสร็จพันซังก๊ลากๆๆ ตาเคเดินซื้อของในService area
ได้ อะคะฟุคุ (แป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อน โปะหน้าด้วยถั่วแดงกวนเนื้อเนียนๆ)
ของฝากชื่อดังของวัดที่อิเสะ กะเอาไปกินริมทะเลระหว่างรอตกปลา
อุหุๆๆๆๆ ได้ของกิน อิ่มท้องแล้ว มีฟามสุข รมณ์ดีมากๆๆ
แต่พอไปถึงทะเล ปรากฎว่า ฟ้าครึ้ม น้ำทะเลขุ่นมาก
คนที่มาตกปลากันก๊ไม่เห็นมีใครตกได้ซักคน
ตาเคเลยยกเลิก เอาเป็นเดินเล่นริมทะเลละกัน
จะเอาขนมมานั่งกิน ก๊เหลือบเห็น เหยี่ยว กะอีกา บินหาอาหารกันให้ว่อน
เลยเก็บไปนั้งกินในรถหน้าหาดแทน
ลืมไปว่าเพิ่งกินอุด้งจานเบื้อเฮิ่มเรยย ยังไม่ทันย่อย
แล้วยังตะกละ ยัดแป้งข้าวเหนียวหวานๆ เข้าไปอีก
กินไปได้สองก้อน ออกอาการ เลียนนนนน
พะอืดพะอมอย่างหนัก (-"-;).....
ตาเคนอกจากจะไม่สงสารแล้ว มันยังซ้ำเติมอีก
ว่าพันซังตะกละ (ไม่เถียง แต่ฝากไว้ก่อนเต๊อะ！！！)
หมั่นไส้ เรยยัดแป้งข้าวเหนียวใส่ปากมันไปสองก้อน
เผื่อมันจะมีอาการเดียวกะเรา ...
ปล่าวเรยย มันร้องเอาอีก เก็บเรยกรู..o(｀ω´*)o
ไม่สบอารมณ์แล้ว อย่าได้แดร๊กเลย เชอะ
ขากลับ ตาเคพาไปตลาดขายปลา
(สงสัยมันกะเอาไปหลอกคนที่บ้าน ว่ามันตกได้แน่เรยย)
เป็นตลาดคล้ายหนองมนต์อะนะ
แต่เนื่องจากมันเย็นแล้ว ตลาดวายย ...
เรยได้มาแต่หอย "ซะซาเอะ" สามสิบหอย (คริๆๆ)
ตาเคซื้อมา แต่พันซังอดกิน เพราะ บ้านไม่มีเตาปิ้ง
ฮือๆๆ ตาเคก๊ใจร้ายยย หิ้วกลับบ้านมันหมดเรยย
ฮึ ไม่ง้อก๊ได้ พันซังยังมีแป้งข้าวเหนียว เหลืออีกตั้งสี่ก้อน
กลับบ้านกินคนเดียวให้หมดเรยย เชอะ(;￢_￢);
牛すじうどん＠養老ＳＡ
赤福＠伊勢
